زندگی درسایه اسلام | عاشقانه باخدا...

شهدا شرمنده ایم

akhlagh-sadjad — Mon, 14 May 2012 11:34:00 GMT

تو کجایی سهراب؟ آب را گل کردند.چشم ها را بستند و چه با دل کردند...

وای سهراب کجایی آخر؟ زخم ها بر دل عاشق کردند.خون به چشمان شقایق کردند!

تو کجایی سهراب؟ ...که همین نزدیکی عشق را دار زدند, همه جا سایه ی دیوار زدن !

وای سهراب دلم را کشتند...

زندگی عاشقونه

akhlagh-sadjad — Mon, 14 May 2012 10:36:54 GMT

زندگی رسم خوشایندی است
زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ
پرشی دارد اندازه عشق
زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یادمن و تو برود

هر کجا هستم باشم
آسمان مال من است
پنجره ، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است
چه اهمیت دارد .....
گاه اگر می رویند .... قارچ های غربت ؟

خدا جون .... مبارکه ...* FATIMA *

akhlagh-sadjad — Sat, 12 May 2012 13:34:04 GMT

بعد عمری رگ خواب دلت افتاده به دست

ها!نیاورده دلت را دل من ساده به دست

آه اینگونه خدا خواست که شاعر بشوم

عشق تو دادشبی بر سر سجاده به دست

نه هوس بود که دنبال تو افتاد دلم

نه سرابی است که آورده از آن جاده به دست

من خراب دل تو بودم واما دل تو

در نیاورد سر از کار من باده به دست

بی تو اینگونه به یاد تو غزل میگویم

با تو در شعر چه حسی که دلم داده به دست

(چاره ای نیست دچارم کن وبر باد بده)!

تا بگیرم همه ی جان خود آماده به دست

یا ابالفضل تولد مادرتون مبارک :X

انتظار .... خدایااااااااا

akhlagh-sadjad — Sat, 12 May 2012 13:24:22 GMT

این روزها زیاد یاد آن مادری می افتم که رفت پیش امام صادق علیه السلام....
گفت پسرم خیلی وقت است از مسافرت برنگشته خیلی نگرانم.....
حضرت فرمود صبر کن پسرت برمی گردد.....
رفت و چند روز دیگر برگشت و گفت پس چرا پسرم برنگشت.....
حضرت فرمود مگر نگفتم صبر کن؟.....خب پسرت برمی گردد دیگر.....
رفت اما از پسرش خبری نشد..... برگشت ؛
آقا فرمود مگر نگفتم صبر کن؟......
دیگر طاقت نیاورد....گفت آقا خب چقدر صبر کنم؟......نمی توانم صبر کنم.....به خدا طاقتم تمام شده.....
حضرت فرمود برو خانه پسرت برگشته........رفت خانه دید واقعاً پسرش برگشته..... آمد پیش امام صادق گفت آقا جریان چیست؟نکند مثل رسول خدا به شما هم وحی نازل می شود؟.......
آقا فرموده بود به من وحی نازل نشده اما عند فناءالصبر یأتی الفرج...... صبر که تمام بشود فرج می آید.....‏
***
این روزها روضه که می روی یک بار هم به خودت بگو هی فلانی چه طاقتی داری تو....‏ و دعا کن برای دل آن مادری که هنوز پسرش برنگشته......‏

از عشقم برا عشقم....

akhlagh-sadjad — Mon, 07 May 2012 17:23:47 GMT

برای درک آغوشم، شروع کن، یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

منم زیبا

که زیبا بنده ام را دوست می دارم

تو بگشا گوش دل، پروردگارت با تو می گوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان

رهایت من نخواهم کرد

رها کن غیر من را، آشتی کن با خدای خود

تو غیر از من چه میجویی؟

تو با هر کس به غیر از من چه میگویی؟
تو راه بندگی طی کن عزیزا، من خدایی خوب میدانم

تو دعوت کن مرا با خود به اشکی . یا خدایی،

میهمانم کن

که من چشمان اشک آلوده ات را دوست میدارم

طلب کن خالق خود را. بجو مارا، تو خواهی یافت

که عاشق میشوی بر ما و عاشق میشوم بر تو که

وصل عاشق و معشوق هم، آهسته میگویم، خدایی،

عالمی دارد
تویی زیباتر از خورشید زیبایم. تویی والاترین مهمان

دنیایم.

که دنیا بی تو چیزی چون تورا کم داشت

وقتی تو را من آفریدم، بر خودم احسنت میگفتم

مگر آیا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستی، ببینم من تورا از

درگهم راندم؟

که میترساندت از من؟ رها کن آن خدای دور

آن نامهربان معبود، آن مخلوق خود را.

این منم پروردگار مهربانت. خالقت. اینک صدایم کن

مرابا قطره اشکی

به پیش آور دو دست خالی خود را. با زبان بسته ات

کاری ندارم

لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکی ام. آیا عزیزم حاجتی داری

؟
بگو، جزمن کس دیگر نمیفهمد. به نجوایی صدایم کن.

بدان آغوش من باز است

قسم بر عاشقان پاک با ایمان

قسم بر اسبهای خسته در میدان

تو را در بهترین اوقات آوردم

قسم بر عصر روشن ، تکیه کن بر من

قسم بر روز، هنگامی که عالم را بگیرد نور

قسم بر اختران روشن اما دور، رهایت من نخواهم
کرد

برای درک آغوشم، شروع کن، یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من

تو بگشا گوش دل، پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان، رهایت من نخواهم کرد

و خدایی که دز این نزدیکی است.... فک کنم عاشق شذم

akhlagh-sadjad — Mon, 07 May 2012 14:44:44 GMT

گویند خدا در بلندی هاست اما اگر به فراز کاج ها نظر کنی او را نخواهی دید

و اگر ژرفای کوه ها را بکاوی. او را در زر و سیم نخواهی یافت

اگر چه نور او از هر چه شکوهمند و زیباست می درخشد

چقدر او خوب و مهربان ست که زمین را بر چهره افکنده و خود را چون رازی که به خاطر عشق پنهان می کنند در پرده نگاه داشته ست

اما من همچنان احساس می کنم که آغوش گرم او از جمله آفریدگان به هر جا و در هر چه به چشم و گوش می آید به سوی من گشاده ست

چنانکه گویی مادر مهربانم نیمه شب لبهایش را بر پلک های بسته ی چشم من می نهد مرا نیمه بیدار می کند و می گوید

>>> نازنین، حدس بزن چه کسی تو را در تاریکی بوسیده ست.

فک کنم عاشق شدم

akhlagh-sadjad — Mon, 07 May 2012 14:42:00 GMT

چه زخم‌هایی که دیگران نمی‌بینند و نمی‌فهمند و فقط حرف می‌زنند...

که اگر فریاد بزنم،تو #مغیثی!

که اگر اشتباهی کنم، #ستّاری!

گناهی اگر، #غفّاری!

پشتِ درهای بسته‌ی دل‌هامان، #فتّاحی!

اگر بخواهمت، #قریبی!

و همیشه و همیشه عـزیزی...#عـزیزی...عـزیزی!........

معجزه کن دوباره . . .

akhlagh-sadjad — Tue, 01 May 2012 16:19:31 GMT

لبخند تو معجزست، معجزه کن دوباره

بزار دوباره مهتاب، رو خاک شب بباره

بزار که خاک تشنه، نگاهتو بنوشه

شب با طلوع چشمات، وقت سحر بپوشه

معجزه کن دوباره، وقتی که بی قرارم

وقتی که بی حضورت، آرامشی ندارم

تو لحظه های تردید، اسم منو صدا کن

از این سکوت دلگیر، قلب منو رها کن

با بمون که فردا، سهم منو تو باشه

اندوه لحظه هامون، با بودنت فنا شه

لبخند تو صدامو، میبره تا ستاره

دوباره شعله ور شو، معجزه کن دوباره

تا انتهای قصه، همراه باش و هم پا

ای همصدای بی روز، با من بیا به فردا

یک لحظه یک ترانه، با من بمون و سر کن

این لحظه های تلخ و، با خنده بی اثر کن

با بمون که فردا، سهم منو تو باشه

اندوه لحظه هامون، با بودنت فنا شه

لبخند تو صدامو، میبره تا ستاره

دوباره شعله ور شو، معجزه کن دوباره

کم کم یاد خواهی گرفت...........

akhlagh-sadjad — Mon, 02 Apr 2012 10:20:13 GMT

کم کم یاد خواهی گرفت تفاوت ظریف میان نگهداشتن یک دست و زنجیر کردن یک روح را

اینکه عشق تکیه کردن نیست و رفاقت، اطمینان خاطر

و یاد می‌گیری که بوسه‌ها قرارداد نیستند و هدیه‌ها، معنی عهد و پیمان نمی‌دهند…

کم کم یاد میگیری ... که حتی نور خورشید هم می‌سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری

باید باغ ِ خودت را پرورش دهی به جای اینکه منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد…

یاد میگیری که میتوانی تحمل کنی… که محکم باشی پای هر خداحافظی

یاد می‌گیری که خیلی می‌ارزی

خدا چه رنگیه؟

akhlagh-sadjad — Sat, 17 Mar 2012 10:43:00 GMT

مامان! یه سوال بپرسم؟

زن كتابچه سفید را بست. آن را روي ميز گذاشت : بپرس عزيزم .

- مامان خدا زرده ؟!!

زن سر جلو برد: چطور؟!

- آخه امروز نسرين سر كلاس مي گفت خدا زرده !

- خوب تو بهش چي گفتي؟

- خوب، من بهش گفتم خدا زرد نيست. سفيده !!!

مكثي كرد: مامان، خدا سفيده؟ مگه نه؟

زن، چشم بست و سعي كرد آنچه دخترش پرسيده بود در ذهن مجسم كند. اما، هجوم رنگ هاي مختلف به او اجازه نداد...

چشم باز كرد و گفت: نمي دونم دخترم. تو چطور فهميدي سفيده؟

دخترک چشم روی هم گذاشت. دستانش را در هم قلاب کرد و لبخند زنان گفت: آخه هر وقت تو سياهي به خدا فكر مي كنم، يه نقطه سفيد پيدا ميشه...

زن به چشمان بی فروغ و نابینای دخترک نگاه کرد و دوباره چشم بر هم نهاد و بی اختیار قطره ای اشک از گوشه چشمانش ... !!!